Το 1933 εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η ιδέα της γραμμής του τριπόντου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Χρειάστηκε να περάσουν 46 ολόκληρα χρόνια για να ενταχθεί στους… κανόνες του παιχνιδιού και ο αστικός μύθος αναφέρει ότι σπουδαίο ρόλο έπαιξε η στροφή 180ο μοιρών που έκανε ο Ρεντ Άουερμπαχ.
Οι Αμερικανοί εμφανίζονταν ιδιαίτερα επιφυλακτικοί, στην σκέψη πρόσθεσης της γραμμής του τριπόντου. Η ιδέα ανήκε στους «ειδικούς» ενός high school οι οποίοι πειραματίστηκαν σχετικά το 1933, αλλά έμειναν στη θεωρία. Κάτι ανάλογο συνέβη και από τις αρχές της δεκαετίας του 70’. Μόνο που οι αρνητικές απόψεις, υπερίσχυαν των θετικών. Θεωρήθηκε ότι το τρίποντο μπορεί να «σκοτώσει» το physical game, να οδηγήσει τους παίκτες σε εκ διαμέτρου αντίθετες επιλογές στην επίθεση και γενικότερα, να αλλοιώσει το στυλ παιχνιδιού που τότε πρέσβευε το ΝΒΑ. Μάλιστα, ο προπονητής των Σέλτικς, Ρεντ Άουερμπαχ, ήταν από τους κύριους εκφραστές των αρνητικών απόψεων. «Ο Ρεντ ήταν πάντα αντίθετος με οτιδήποτε δεν ήταν δική του ιδέα», είπε κάποτε ο Μπιλ Μπέρτκα ο οποίος ήταν επί σειρά ετών βοηθός προπονητή στους Λέικερς.
Η ιστορία έγραψε εξάλλου ότι, ο Άουερμπαχ, προχώρησε σε στροφή 180ο μοιρών, όταν οι Σέλτικς απέκτησαν τον Λάρι Μπερντ. Η ικανότητα του Μπερντ να εκτελεί… κατά ριπάς από μακρινές αποστάσεις, διαφοροποίησε τις θέσεις του Άουερμπαχ σχετικά με τη γραμμή του τριπόντου. Διαβολική σύμπτωση αποτελεί το γεγονός ότι, το τρίποντο εντάχθηκε (για πρώτη φορά) στους κανόνες του παιχνιδιού, τη περίοδο 1979-80. Τη πρώτη του Λάρι Μπέρντ στο ΝΒΑ!
Αρχικά, οι Αμερικανοί παίκτες ήταν πολύ επιφυλακτικοί. Απέφευγαν να σουτάρουν έξω από τη γραμμή. Αντιμετωπίζονταν σαν… Εξωγήινοι, αυτοί που δοκίμαζαν την ικανότητά τους από μεγάλες αποστάσεις. Βάσει στατιστικής, τη πρώτη σεζόν του τριπόντου και κατά μέσο όρο, κάθε ομάδα επιχείρησε 227, εκ των οποίων μόλις τα 67 βρήκαν στόχο. Όσο περνούσαν τα χρόνια, αυξάνονταν και οι προσπάθειες έξω από τη γραμμή. Στα τέλη της δεκαετίας του 80’, η κάθε ομάδα επιχειρούσε περί των 570 τριπόντων σε κάθε σεζόν, για να φθάσουμε στα 1490 της περιόδου 2009-10.
«Πλέον οι ομάδες επιδιώκουν να έχουν κλασικούς σουτέρ, αλλά και παίκτες που έχουν την ικανότητα να δημιουργούν τα ελεύθερα σουτ. Παλιότερα, αν ένας παίκτης επιχειρούσε σουτ τριών πόντων, προκαλούσε σοκ και ήταν αντικείμενο συζήτησης», έκρινε ο Στιβ Κερ, ο πιο αποτελεσματικός σουτέρ τριών πόντων στην ιστορία του ΝΒΑ. Το περιφερειακό σουτ εντάχθηκε πλέον στα κριτήρια επιλογής ακόμη και για τους «ψηλούς». Πλέον, δεν νοείται «4αρι» χωρίς σουτ. «Όσα τρίποντα επιχείρησε ο Πάου Γκασόλ τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, δεν είχε επιχειρήσει στα πρώτα οκτώ-εννιά χρόνια του στην ομάδα», είπε ο τζένεραλ μάνατζερ των Λέικερς, Μιτς Κιούπτσακ. Η εξοικείωση των Αμερικανών με το τρίποντο, είχε και το ανάλογο τίμημα. «Πλέον, ελάχιστοι παίκτες κάνουν jump shoot μετά από μία ή δύο ντρίμπλες, γιατί πολύ απλά, οι ομάδες έχουν πάψει να δουλεύουν πάνω σε αυτό το κομμάτι», σημείωσε ο συνεργάτης του Μάικ Ντ’ Αντόνι, Τσακ Πέρσον, ο οποίος ήταν «σουτέρ» στα ενεργά αθλητικά χρόνια του.
Πλέον, εξετάζεται το ενδεχόμενο ένταξης και του 4ποντου! Καλά διαβάσατε. Αυτή η ιδέα ανήκει στον Μπιλ Μπέρτκα. Για την ακρίβεια, πρότεινε να μετράει για τέσσερις πόντους, κάθε εύστοχο σουτ που επιχειρείται από το κέντρο του γηπέδου. «Φαντάζετε το σενάριο να μπορεί μια ομάδα να σκοράρει τέσσερις πόντους σε κάθε αγώνα; Σταδιακά, το τρίποντο δημιούργησε ενθουσιασμό, φανταστείτε τι μπορεί να πετύχει το τετράποντο», είπε σχετικά. «Σε αυτή τη περίπτωση, τότε θα δημιουργηθούν πολλοί σπεσιαλίστες του τετράποντου», σημείωσε ο Ίρβινγκ των Κλίβελαντ Καβαλίερς.
