Ο Ρόι Τάρπλεϊ, που αγαπήσαμε πολύ εδώ στην Ελλάδα, δεν υπάρχει πια. Έσβησε σε ένα νοσοκομείο του Τέξας στα 50 χρόνια του από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία. Τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, όμως, είχαν καταστρέψει προηγουμένως την καριέρα του...
Η θλιβερή είδηση πέρασε τον Ατλαντικό και έφτασε στα μέρη μας τα ξημερώματα του Σαββάτου. Ο Ρόι Τάρπλεϊ άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Άρλινγκτον στο Τέξας. Ο ιατροδικαστής της επαρχίας Τάραντ δεν έχει δημοσιοποιήσει ακόμα την αιτία του θανάτου του. Ήταν μόνο 50 ετών. Και είχε προλάβει να γίνει αγαπητός στο Ντάλας και την Ελλάδα χωρίς να έχει μπορέσει να ξεδιπλώσει σε όλη του την έκταση το τεράστιο μπασκετικό ταλέντο του. Τα ναρκωτικά και το αλκοόλ δεν τον άφησαν.
"Οι Ντάλας Μάβερικς εκφράζουν τη βαθύτατη θλίψη τους για το θάνατο του πρώην καλύτερου έκτου παίκτη της χρονιάς, Ρόι Τάρπλεϊ. Τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Οι οπαδοί των Μαβς θα τον θυμούνται πάντα με αγάπη", έγραψαν στην ανακοίνωσή τους οι Μάβερικς. Tweet με το ίδιο περιεχόμενο ανήρτησε και ο ιδιοκτήτης τους, Μαρκ Κιούμπαν, προσωπικά.
Ήταν αναμενόμενο. Οι Μάβερικς ήταν εκείνοι που τον επέλεξαν στο νο 7 του ντραφτ του 1986, με τη φανέλα τους έγινε μέλος της καλύτερης ρούκι πεντάδας του ΝΒΑ εκείνη τη χρονιά και άφησε υποσχέσεις για πολύ λαμπρή καριέρα, μέχρι που τον έπνιξε η κοκαΐνη και το αλκοόλ. Το 1989 πιάστηκε για πρώτη φορά να οδηγεί μεθυσμένος. Δύο χρόνια αργότερα παραβίασε τον κανονισμό για τρίτη φορά και το ΝΒΑ τον τιμώρησε με προσωρινό αποκλεισμό. Το 1994 προσπάθησε να επανέλθει, αλλά το πάθος του δεν τον άφησε. Έπαιξε μια χρονιά στους Μάβερικς, όμως το 1995 συνελήφθη ξανά υπό την επήρεια ουσιών και το ΝΒΑ τον τιμώρησε με δια βίου αποκλεισμό. Ήταν μόλις 31 ετών και είχε μέσους όρους 12,6 πόντων και 10 ριμπάουντ. Φανταστείτε τι θα έκανε αν είχε το μυαλό του μέσα στο κεφάλι του...
"Ηταν ωραίος τύπος, είχε πλάκα. Και φυσικά θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε έναν απίστευτο παίκτη", λέει σήμερα ο άνθρωπος που τον επέλεξε στο ντραφτ του 1986, ο Νορμ Σοντζού, εκτελεστικός διευθυντής των Μάβερικς εκείνη τη δεκαετία του '80. "Είχαμε ανθρώπους μας στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, όπου φοίτησε, που ορκίζονταν ότι δεν είχε προβλήματα όσο ήταν εκεί. Όμως οι πειρασμοί της κοκαΐνης και του αλκόολ βρίσκονται πάντα δίπλα σου...".
Ο Ρόι της Ελλάδας
Ο πρώτος αποκλεισμός του από το ΝΒΑ στις αρχές της δεκαετίας του '90 του έδωσε τη δυνατότητα να έρθει στην Ευρώπη. Αν ήταν στα καλά του, δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να έρθει, ειδικά εκείνη την εποχή. Το κελεπούρι το είδε πρώτος ο Στιβ Γιατζόγλου, που ξέρει πολύ καλά την αμερικανική αγορά και ιδιαίτερα τότε ήταν από τους λίγους που είχαν τόσο καλή γνώση της. Ως προπονητής του Άρη έπεισε τον πρόεδρο Θεόφιλο Μητρούδη να πάρει το ρίσκο και δικαιώθηκε. Έστω κι αν ο Στιβ δεν έμεινε μέχρι τέλους στην ομάδα για να δρέψει τους καρπούς της επιλογής του!
Ο Τάρπλεϊ δέχθηκε την πρόταση του Άρη και ήρθε στη Θεσσαλονίκη προκαλώντας θαυμασμό σε όλη την Ευρώπη. Μπορεί να ήταν κακό παιδί έξω από τα γήπεδα, όμως το ταλέντο του μέσα σε αυτά ήταν αδιαμφισβήτητο. Και το απέδειξε οδηγώντας τον Άρη στην πρώτη ευρωπαϊκή κούπα της ιστορίας του, το Κύπελλο Σαπόρτα, με την επεισοδιακή νίκη στον τελικό του Τορίνου κόντρα στην Εφές Πίλσεν το 1993. Προπονητής ήταν πια ο Σβι Σερφ. Ο Τάρπλεϊ οδήγησε τον Άρη και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας εκείνη τη χρονιά, με νίκη μάλιστα στον ημιτελικό κόντρα στον Ολυμπιακό. Στον τελικό με τον Παναθηναϊκό πάντως δεν πρόλαβε να παίξει, γιατί... έφυγε. Είπαμε, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά του είχαν "κάψει" το μυαλό.
Αυτό πάντως δεν εμπόδισε τον Γιάννη Ιωαννίδη να τον πάρει στον Ολυμπιακό την επόμενη χρονιά. Ο "ξανθός" ήταν εντυπωσιασμένος με όσα μπορούσε να κάνει στο παρκέ ο Ρόι και αποφάσισε να ανεχθεί την κακή εξωγηπεδική ζωή του. Μαζί με τον Πάσπαλι ο Τάρπλεϊ συνέθεσε ένα μαγικό δίδυμο ξένων, που οδήγησε τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1994, αλλά πάνω απ' όλα στον πρώτο ευρωπαϊκό τελικό της ιστορίας των "ερυθρολεύκων". Κι αν δεν υπήρχε ο Κόρνι Τόμπσον να βάλει εκείνο το αλησμόνητο τρίποντο, ο Ρόι θα είχε πανηγυρίσει και την κατάκτηση της Ευρωλίγκας εκείνη τη χρονιά στο Τελ Αβίβ.
Οι δύο σούπερ χρονιές του στην Ελλάδα έκαναν το ΝΒΑ να του δώσει μία ακόμα ευκαιρία, την οποία, όπως είπαμε, πέταξε στα σκουπίδια ένα χρόνο αργότερα. Έτσι, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1995, αυτή τη φορά για λογαριασμό του Ηρακλή. Κι εκεί τίμησε και με το παραπάνω το ψωμάκι του, οδηγώντας τον "γηραιό" στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, όπου έχασε από τον Παναθηναϊκό.
Τα επιτεύγματά του, όμως, στην Ελλάδα ήταν πραγματικά εντυπωσιακά. Τρία χρόνια, τρεις διαφορετικές ομάδες, πέντε τελικοί, δύο κούπες! Πώς να μην τον αγαπήσουμε...
Φεύγοντας από την Ελλάδα ο Τάρπλεϊ συνέχισε να παίζει μπάσκετ, όχι όμως σε ψηλό επίπεδο. Έφτασε μέχρι την Κίνα και κατέληξε στα μικρά πρωταθλήματα των ΗΠΑ πριν σταματήσει οριστικά το 2006. Ο θάνατός του είναι μια πολύ λυπηρή είδηση, μεγαλύτερη θλίψη όμως προκαλεί το πόσο άδικα κατέστρεψε μια καριέρα που προδιαγραφόταν υπέρλαμπρη, επειδή δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από τα δεσμά των παθών του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...
