Το έχουμε στη χώρα μας να ψάχνουμε λόγο να μιζεριάσουμε ακόμα και σε πολύ μεγάλες χαρές, που δεν μας... περισσεύουν κιόλας τα τελευταία χρόνια.
Υπήρξαν άνθρωποι λοιπόν που αντί (μόνο) να χαρούν τη μεγάλη επιτυχία των παιδιών της Εθνικής ποδοσφαίρου, βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν απωθημένα. Από τον πρόεδρο της ΕΠΟ που του έφταιξε η κριτική που είχε στην ομάδα, μέχρι αρκετούς που.... θυμήθηκαν το μπάσκετ.
Οχι τόσο επειδή τα δύο τελευταία χρόνια η Εθνική δεν έχει πετύχει τους στόχους της, όσο διακρίνοντας απροθυμία των παικτών να συμμετέχουν στην Εθνική, σε αντίθεση με τους ποδοσφαριστές, λέει, που κάνουν "αμάν".
Οντως, υπήρξαν κατά καιρούς και περιπτώσεις αρνήσεων στην Εθνική μπάσκετ. Οπως υπήρηξε και στο ποδόσφαιρο ας πούμε του Γκέκα. Αλλά οι εμπαθείς ξεχνούν κάτι. Οτι το μπάσκετ σε κορυφαίο επίπεδο Εθνικών, σαν τη δική μας, έχει διοργάνωση ΚΑΘΕ καλοκαίρι. Και όχι μόνο σε επίπεδο ανδρών, αλλά από μικρές ηλικίες κι έτσι ας πούμε ο Ζήσης και ο Σπανούλης στα 30 τους έχουν 17 σερί καλοκαίρια(!!!) με διοργάνωση Εθνικής.
Επειδή, λοιπόν, το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ δεν έχουν χωράφια να μοιράσουν και επειδή οι Εθνικές όλων των σπορ την Ελλάδα εκπροσωπούν, καλό θα είναι να απολαμβάνουμε τις επιτυχίες και όχι να ψάχνουμε σε αυτές διέξοδο για διάφορα βιώματα...
