Κλείστε το μαγαζάκι

Ωραία, τώρα που ολοκληρώθηκε η παρασκηνιακή παρωδία των εκλογών του ΕΣΑΚΕ και… έπεσε η χούντα (άλλο και τούτο, έπεσε η χούντα, αλλά ο πρόεδρος είναι πάλι ο ίδιος…), ας μιλήσουμε για μπάσκετ.

Διότι πριν από τις εκλογές δεν ακούσαμε κανέναν να μιλά για την ταμπακέρα. Ο Χαλβατζάκης αρνήθηκε να κάνει δηλώσεις, ο δε Μαμαλάκης σε κανα δυο συνεντεύξεις που είδα, δεν είπε τίποτα, αντιθέτως κινήθηκε κι αυτός στη λογική μιας διχασμένης λίγκας, που εκπροσωπεί 12 ομάδες και αφήνει Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό εντελώς ανεξέλεγκτους να κάνουν το δικό τους κουμάντο.

Αυτό όμως είναι το ζητούμενο, αν θέλουμε να έχουμε ένα στοιχειωδώς σοβαρό πρωτάθλημα. Πώς οι δύο «αιώνιοι» θα συμπλεύσουν ξανά με τις υπόλοιπες ομάδες της Α1, πώς θα κινηθούν όλοι μαζί για να εξασφαλίσουν ένα καλό τηλεοπτικό συμβόλαιο και ένα δυνατό, στο μέτρο των συνθηκών που διέπουν σήμερα την αγορά, κεντρικό χορηγικό πακέτο, ώστε να δημιουργηθούν ξανά οι προϋποθέσεις να κλείσει λίγο η ψαλίδα και να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα με όποια πλεονεκτήματα κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Αυτό το καλοκαίρι, μάλιστα, η συγκυρία είναι πιο ευνοϊκή, καθώς οι ξεχωριστές τηλεοπικές συμφωνίες των δύο «αιωνίων» λήγουν, επομένως δίνεται η ευκαιρία να ανοίξει ξανά μια σοβαρή κουβέντα για επαναφορά του καθεστώτος της κεντρικής διαχείρισης των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Ο Χαλβατζάκης απέτυχε παταγωδώς, όπως και ο προκάτοχός του Οικονομίδης, σε αυτό το κομμάτι στην πρώτη θητεία του ως πρόεδρος. Μπορεί να πετύχει τώρα;

Δύσκολα. Αν κρίνω μάλιστα και από μια κουβέντα που είχαμε στη διάρκεια των πρόσφατων τελικών των πλέι οφ, μάλλον δεν το θέλει κιόλας. Τον είχα ρωτήσει τότε γιατί δεν παρενέβαινε με το θεσμικό του ρόλο, ως πρόεδρος της λίγκας μέλη της οποίας είναι ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, και με μία αυστηρή δήλωση να εγκαλέσει στην τάξη τους ιδιοκτήτες των δύο ομάδων για τις απαράδεκτες σε ύφος και περιεχόμενο δηλώσεις που έκαναν μετά τον τρίτο και τέταρτο τελικό αντίστοιχα. Η απάντησή του ήταν ειλικρινέστατη όσο και αφοπλιστική: «Άσε με, μη με μπλέκεις με αυτούς τώρα»!

Κι όμως, ο μοναδικός τρόπος για να δούμε καλύτερο και πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα στην Α1 είναι ο ΕΣΑΚΕ να γίνει ξανά η λίγκα των 14 ομάδων. Να γίνει δηλαδή αυτό που επιτάσσει η θεσμική λειτουργία του. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε ο ΕΣΑΚΕ θα παραμείνει αυτό που είναι σήμερα. Ένα μαγαζάκι που θα κάνει ρουσφετάκια για να κρατάει ευχαριστημένους διάφορους ημέτερους και να διαιωνίζει την ανυπαρξία του, αφήνοντας τους δύο «αιώνιους» να συνεχίζουν ανεξέλεγκτοι τον δικό τους πόλεμο σαν τα βουβάλια που αδιαφορούν για τα βατράχια γύρω τους που την πληρώνουν (σκεφτείτε δε τι σφαγή έχει να γίνει αν, όπως ακούστηκε, περάσει η ΚΕΔ στον ΕΣΑΚΕ…).

Θα εξακολουθήσουν δηλαδή να παρέχονται οικονομικές διευκολύνσεις σε διάφορες ομάδες με διάφορες μορφές (πληρωμή εξόδων των διαιτητών, διευκολύνσεις στις ταξιδιωτικές δαπάνες κλπ.), θα εξακολουθήσουν να τοποθετούνται διάφοροι παράγοντες σε διάφορα έμμισθα διοικητικά πόστα ή επιτροπές της λίγκας και όλοι θα συνεχίσουν να είναι βολεμένοι και ευχαριστημένοι.

Κάπως έτσι άλλωστε δεν ανέτρεψε ο Χαλβατζάκης τα προγνωστικά σε αυτές τις εκλογές και… έριξε τη χούντα; Ή μήπως όχι;