Ο μεν και ο... δεν

Ο μεν πανηγύρισε έναν ακόμα τίτλο και βγαίνοντας από το γήπεδο δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Πού να πάω; Εδώ είναι η οικογένειά μου». Ο δε έχασε και αποχωρώντας περίλυπος από τα αποδυτήρια αρνήθηκε να απαντήσει σε ερώτηση σχετικά με το μέλλον του στην ομάδα, αφήνοντας ξεκάθαρα να εννοηθεί ότι σκέφτεται πολύ σοβαρά να φύγει.

Κι όμως, πρόκειται για την ίδια πάστα καλαθοσφαιριστών. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Βασίλης Σπανούλης είναι γεννημένοι νικητές. Δύο από τους κορυφαίους καλαθοσφαιριστές που έχει αναδείξει το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Με πλούσιο ταλέντο, σπάνιες μπασκετικές ικανότητες, έφεση στη σκληρή δουλειά, ισχυρή προσωπικότητα, μεγάλο αθλητικό εγωισμό, ηγετική φυσιογνωμία και επιτυχημένοι. Είτε σε συλλογικό επίπεδο είτε στην Εθνική ομάδα είχαν πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο και κατέκτησαν τίτλους.

Μία διαφορά έχουν. Ο μεν ταυτίστηκε με την ομάδα του και έγινε σημαία της. Ο δε, δεν τα κατάφερε. Υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό.

Από τότε που κατηφόρισε στην Αθήνα και υπέγραψε για πρώτη φορά στον Παναθηναϊκό ο Διαμαντίδης επέλεξε να ρίξει άγκυρα και να μη φύγει. Είχε άλλωστε όσα ήθελε. Έπαιζε μπάσκετ στο υψηλότερο επίπεδο, σήκωνε κούπες, κέρδιζε καλά λεφτά. Η νικηφόρος πορεία της ομάδας σε συνδυασμό με τις δικές του καλές εμφανίσεις και τη μετεξέλιξή του σε πρωταγωνιστή, τον βοήθησαν να κερδίσει τον απεριόριστο σεβασμό των φίλων του Παναθηναϊκού και τον αναγόρευσαν σε σημαία τη νύχτα που αποχώρησε από την ενεργό δράση ο Αλβέρτης.

Βλέποντας τα πράγματα να εξελίσσονται με αυτό τον τρόπο ο Σπανούλης, που για κάποια χρόνια ήταν συνοδοιπόρος του Διαμαντίδη στον Παναθηναϊκό, αποφάσισε να… ανεξαρτητοποιηθεί. Είπαμε, είναι από την ίδια πάστα. Κι ένας από τους βασικούς λόγους που τον ώθησαν στην απόφαση να μετακινηθεί στον Ολυμπιακό ήταν αυτός ακριβώς. Ήθελε να είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής, ο ηγέτης, ο παίκτης που θα ταυτιζόταν με την ομάδα και θα γινόταν κάποια στιγμή η σημαία της. Κι από τη στιγμή που στον Παναθηναϊκό είχε πάρει άλλος το χρίσμα, αναζήτησε την τύχη του γι’ αλλού. Οι προϋποθέσεις στο λιμάνι υπήρχαν. Ο Ολυμπιακός είχε πολλά χρήματα, ήταν σε θέση να φτιάξει ομάδα κορυφαίου επιπέδου, δεν είχε ηγέτη και ο Σπανούλης ταίριαζε… γάντι.

Τέσσερα χρόνια, δύο συνεχόμενα ευρωπαϊκά πρωταθλήμτα, ένα πρωτάθλημα Ελλάδας,  αργότερα ένα πρόβλημα φαίνεται να υπάρχει. Οι Ολυμπιακοί δεν μπορούν να τον αποδεχθούν ως έναν από αυτούς. Ίσως γιατί ενδόμυχα αδυνατούν να χωνέψουν ότι προέρχεται από τον Παναθηναϊκό!

Η σύγκριση με τον Διαμαντίδη είναι και πάλι αναπόφευκτη. Τουλάχιστον την τελευταία διετία και σίγουρα τη φετινή σεζόν ο Μήτσος δεν παίζει το μπάσκετ που μας είχε συνηθίσει να παίζει. Η απόδοσή του φθίνει, πράγμα φυσιολογικό, αφού ο χρόνος είναι αμείλικτος και με το πέρασμά του το κορμί καταπονείται όλο και περισσότερο, σε σεζόν μάλιστα που γίνονται όλο και πιο μακρές και επίπονες. Τα μέτρια ή κακά παιχνίδια αρχίζουν να γίνονται περισσότερα από τα καλά, παρ’ όλα αυτά κανείς φίλος του Παναθηναϊκού δεν δυσφορεί. Αισθάνονται όλοι βέβαιοι πως όταν πρέπει, ο Διαμαντίδης θα είναι αυτός που πρέπει.

Επιπλέον το ίδιο το «σύστημα του Παναθηναϊκού» φροντίζει να κρατά στο απυρόβλητο τον αρχηγό του υψώνοντας γύρω του μια άριστα οργανωμένη επικοινωνιακή ασπίδα. Στις κακές εμφανίσεις του το όνομα του Διαμαντίδη δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά στους τίτλους ή τις πρωτοσέλιδες κριτικές των φίλα προσκείμενων στον Παναθηναϊκό μέσων και όχι μόνο, σε αντίθεση βέβαια με τις καλές. Επιπλέον ο ίδιος ο πρόεδρος του «τριφυλλιού» φροντίζει από καιρού εις καιρό να εκθειάζει τον αρχηγό με δηλώσεις του. «Πάλι καλά που υπήρχε ο Διαμαντίδης», δήλωσε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος μετά την αγχωτική νίκη στον πρώτο αγώνα της σειράς των φετινών τελικών. Ο Διαμαντίδης νιώθει προστατευμένος και ήρεμος για να κάνει τη δουλειά του όπως ξέρει αυτός.

Τι συμβαίνει στον Ολυμπιακό; Ο Σπανούλης βρίσκεται μονίμως στο επίκεντρο της προσοχής και στις κακές εμφανίσεις του υπάρχει μια σημαντική μερίδα οπαδών που μονίμως γκρινιάζει. «Πώς παίζει έτσι, δύο εκατομμύρια το χρόνο παίρνει» και τέτοια… Ο διπλός θρίαμβος (σε Ελλάδα και Ευρώπη το 2012) και η περσινή κούπα της Ευρωλίγκας δεν άμβλυναν ιδιαίτερα αυτή την ιδιόμορφη δυσπιστία. Πολύ περισσότερο δε από τη στιγμή που την τελευταία διετία ο Ολυμπιακός έχασε από τον Παναθηναϊκό το πρωτάθλημα και ο Βασίλης δεν ήταν καλός. Αυτό φούντωσε ακόμα περισσότερο τους… γκρινιάρηδες Ολυμπιακούς.

Όσο για το «σύστημα του Ολυμπιακού», είναι βέβαιο πως δεν τον έχει προστατεύσει. Πάντα υπάρχει σημείωση για τον «άστοχο Σπανούλη» ή τον «μέτριο Σπανούλη» στα φίλα προσκείμενα μέσα, ενώ και οι δηλώσεις δημόσιας στήριξής του αν υπάρχουν, είναι πολύ σπάνιες. Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι δεν έχουν βγει ποτέ να πουν μια καλή κουβέντα δημόσια για το αστέρι τους, ο δε Γιώργος Μπαρτζώκας έκανε δήλωση στήριξής του στους φετινούς τελικούς μόνο αφού αυτοί τελείωσαν…

Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα ο Σπανούλης να παίζει πιεσμένος. Και ειδικά στους αγώνες κόντρα στον Παναθηναϊκό να αισθάνεται την ανάγκη να αποδείξει πράγματα, τα οποία, εδώ που τα λέμε, δεν έχει ανάγκη να αποδείξει. Αυτή η πίεση ήταν αφόρητη την τελευταία διετία. Και δεν του επέτρεψε να παίξει καλά κόντρα στον Παναθηναϊκό, δεν του επέτρεψε καν να βγει μπροστά. Εκτός αυτού τον έκανε να σπάσει μετά το τέλος του φετινού πέμπτου τελικού.

Ο Σπανούλης καταλαβαίνει προφανώς ότι δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αυτό που ήθελε. Η σημαία του Ολυμπιακού. Κατάλαβε ότι η δυσπιστία προς το πρόσωπό του (ίσως επειδή προέρχεται από τον Παναθηναϊκό, ποιος μπορεί να το αποκλείσει; Τα ίδια δεν είχε τραβήξει στο λιμάνι πριν από μια τετραετία και ο Παναγιώτης Γιαννάκης, που επίσης είχε… παναθηναϊκό παρελθόν;) δεν θα πάψει να υπάρχει και νιώθει πλέον ότι δεν μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος. Γι’ αυτό σκέφτεται σοβαρά να φύγει, παρότι μόλις πέρυσι ανανέωσε το συμβόλαιό του. Άλλωστε, όπως είχε πει κάποτε ο Γιάννης Ιωαννίδης, τα συμβόλαια δεν μετρούν μπροστά στον ψυχισμό. Κι αν ο ψυχισμός χαλάσει…

Ο ψυχισμός του Σπανούλη χάλασε λοιπόν. Του Διαμαντίδη όχι. Γι’ αυτό δεν διανοείται να φύγει από την οικογένειά του, όπως είπε. Εδώ δεν έφυγε πρόπερσι, όταν ο Παναθηναϊκός είχε χάσει τα πάντα, έφευγε και Ομπράντοβιτς μαζί με τους περισσότερους παίκτες και η επόμενη μέρα έμοιαζε πιο θολή από ποτέ. Θα φύγει τώρα;