Το σύστημα "Έιντελμαν"
Μετά από 23 χρόνια στους πάγκους του ΝΒΑ ο Ρικ Έιντελμαν ανακοίνωσε ότι αποσύρεται έχοντας κερδίσει τον πιο σπουδαίο τίτλο: την αναγνώριση από τους συναδέλφους του. Κάτι που στην Ελλάδα μοιάζει ουτοπικό...
Επιτρέψτε μου μια αναφορά σε προσωπική εμπειρία. Τόσα χρόνια που ασχολούμαι με αυτή τη δουλειά μιλάω σχεδόν κάθε μέρα με αρκετούς Έλληνες προπονητές για τις ανάγκες του ρεπορτάζ και όχι μόνο. Πολλές φορές οι συζητήσεις εκτρέπονται και σε γενικότερης φύσης θέματα. Δεν έχω ακούσει ποτέ κάνεναν από αυτούς να λέει έναν καλό λόγο για συνάδελφό του! Εντάξει, για να μην ισοπεδώνω τα πάντα, μπορεί να έχει συμβεί κάποιες φορές, είναι όμως μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και σίγουρα αποτελεί την εξαίρεση. Οι περισσότεροι αισθάνονται βέβαιοι πως θα τα κατάφερναν καλύτερα από τον συνάδελφό τους.
Ανήμερα του Πάσχα ο Ρικ Έιντελμαν ανακοίνωσε την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό προπονητική έπειτα από 23 χρόνια συνεχούς παρουσίας στους πάγκους του ΝΒΑ ως πρώτος προπονητής. Δούλεψε σε πέντε διαφορετικές ομάδες (Πόρτλαντ, Χιούστον, Σακραμέντο, Γκόλντεν Στέιτ και τελευταία η Μινεσότα), πέτυχε 1042 νίκες (8ος στη λίστα με τους πολυνίκες προπονητές όλων των εποχών), έπαιξε όλες κι όλες δύο φορές σε τελικούς του ΝΒΑ (και τις δύο με τους Μπλέιζερς) και τίτλο δεν κέρδισε ποτέ. Υπ' αυτή την έννοια υπάρχουν πολλοί άλλοι προπονητές με ένα ή περισσότερα δαχτυλίδια στα δάχτυλά τους, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πιο επιτυχημένοι.
Κι όμως. Στο άκουσμα της είδησης της συνταξιοδότησης του Έιντελμαν όλοι οι προπονητές που δουλεύουν αυτόν τον καιρό στο ΝΒΑ έβγαλαν το καπέλο με σεβασμό! Όλοι συμφώνησαν ότι ο Έιντελμαν είναι ένας μεγάλος δάσκαλος, που άφησε την προπονητική του σφραγίδα στο ΝΒΑ εφαρμόζοντας καινοτόμες εμπνεύσεις κυρίως σε ό,τι αφορά το παιχνίδι στην επίθεση (με αποκορύφωμα τη "γωνιακή επίθεση", που εφάρμοσε για πρώτη φορά στους Σακραμέντο Κινγκς της περιόδου 1998-2004 και έγινε σήμα κατατεθέν του), όλοι παραδέχθηκαν ότι πολλά από τα συστήματα που χρησιμοποιούν είναι παραλλαγές ή περιέχουν πολλά στοιχεία από δικά του συστήματα. Όλοι. Μηδενός εξαιρουμένου!
Εγώ θα κρατήσω δύο ατάκες που εκστόμισαν δύο από τους καλύτερους σύγχρονους προπονητές του ΝΒΑ. Διότι σημασία έχει όχι μόνο τι λέγεται, αλλά και ποιος το λέει.
Ο ένας είναι ο Γκρεγκ Πόποβιτς, ο προπονητής-θρύλος των Σαν Αντόνιο Σπερς, που έχει ήδη κερδίσει τέσσερα πρωταθλήματα και φέτος πηγαίνει για το πέμπτο: "Σας μιλάω ειλικρινά. Έχω κλέψει ιδέες από αυτόν", είπε!
Ο άλλος είναι ο Ντοκ Ρίβερς, πρωταθλητής το 2008 με τους Σέλτικς και υποψήφιος για νέους τίτλους με τους Κλίπερς, στους οποίους δουλεύει από πέρυσι το καλοκαίρι: "Όταν ήμουν στους Σέλτικς, αντιγράψαμε ένα σύστημα που χρησιμοποιούσε στους Κινγκς. Χάρη σε αυτό νικήσαμε ένα παιχνίδι και από τότε το ονομάσαμε "Έιντελμαν"! Ήταν σπουδαίο"!
Όλα τούτα ειπώθηκαν για έναν άνθρωπο που βρίσκεται ακόμα εν ζωή και μέχρι χθες ήταν αντίπαλος όλων αυτών στους πάγκους. Για έναν άνθρωπο που δεν ήταν ποτέ στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, δεν κέρδισε τίτλους, κατάφερε όμως με το έργο του να κερδίσει κάτι ακόμα πιο σπουδαίο και πολύτιμο: την αναγνώριση των συναδέλφων του.
Κάτι που στην Ελλάδα μοιάζει τις περισσότερες φορές με ουτοπία. Ο Έλληνας δεν χρωστάει καλό λόγο για κανέναν. Όχι μόνο στο μπάσκετ και στην προπονητική, αλλά παντού. Σε όλα τα επαγγέλματα, σε όλα τις εκφάνσεις της ζωής. Δυστυχώς...
