Ο αθλητισμός ιδιωτικοποιείται...

Οι μεταρρυθμίσεις ή αλλιώς οι διαρθρωτικές αλλαγές που θέτουν η τρόικα και οι εγχώριοι συνεργάτες της ως προαπαιτούμενα για την εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας, έχουν ένα βασικό προσανατολισμό.

Τη συρρίκνωση του κράτους, το οποίο ως έννοια είναι εντελώς ασύμβατο με την ελευθερία των αγορών, όπως αυτή ορίζεται από τη νεοφιλελεύθερη οικονομική σκέψη που διαπνέει αυτού του είδους τα προγράμματα. Και η συρρίκνωση του κράτους δεν συνίσταται μόνο στον δραστικό περιορισμό του δημόσιου τομέα μέσω απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων και ιδιωτικοποιήσεων, αλλά και στην περικοπή των πάσης φύσεως κοινωνικών παροχών. Στην εξαφάνιση, δηλαδή, αυτού που είχαμε μάθει να ονομάζουμε κοινωνικό κράτος.

Δείτε τι έχει συμβεί στην Ελλάδα την τελευταία τετραετία των μνημονίων. Τα εργασιακά επιδόματα κόπηκαν, οι φοροαπαλλαγές και άλλες ελαφρύνσεις προς όφελος ασθενών κοινωνικών ομάδων καταργήθηκαν, οι παροχές των ασφαλιστικών ταμείων προς τους ασφαλισμένους κατακρεουργήθηκαν, η πρόσβαση στη δωρεάν υγεία βαίνει σταδιακά προς πλήρη κατάργηση… Ο βασικός νόμος που διέπει τη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς μεταφέρεται σιγά σιγά και στην κοινωνία: ο δυνατός και υγιής επιβιώνει και ευημερεί, ο αδύναμος και ασθενής εξαφανίζεται, πεθαίνει.

Υπό αυτό το πρίσμα δεν πρέπει να προξενούν εντύπωση οι επιχορηγήσεις… πείνας, που αποφάσισε να δώσει φέτος η ΓΓΑ στις αθλητικές ομοσπονδίες της χώρας. Ο αθλητισμός είναι μία ακόμα έκφανση του κοινωνικού κράτους που εξαφανίζεται στη λογική που αναπτύχθηκε παραπάνω.

Κι ας φωνάζουν όσοι τον υπηρετούν. «Ο αθλητισμός είναι κοινωνική επένδυση», δήλωσε ο Γιώργος Βασιλακόπουλος και μαζί του συμφώνησε ο Γιώργος Μαυρωτάς, που χρησιμοποίησε ακριβώς τον ίδιο χαρακτηρισμό σε ένα χθεσινό σχόλιό του στο twitter. Αμφότεροι εννοούσαν ότι το κράτος βάζει τα χρήματα για την ανάπτυξη του αθλητισμού και παίρνει πίσω ως αντάλλαγμα πολίτες υγιείς και δυνατούς. Και οι υγιείς και δυνατοί πολίτες επισκέπτονται λιγότερο τα νοσοκομεία, καταναλώνουν λιγότερα φάρμακα, άρα επιβαρύνουν λιγότερο τα ταμεία, αποφεύγουν τα κέντρα απεξάρτησης από ουσίες κλπ. Πράγμα που σημαίνει ότι το σύστημα υγείας απορροφά μικρότερα κονδύλια και το κράτος γλιτώνει λεφτά, κάνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο απόσβεση της επένδυσής του στον αθλητισμό.

Όλα αυτά βεβαίως προϋποθέτουν κοινωνική συνείδηση και κοινωνική πολιτική. Όταν τίποτα από αυτά τα δύο δεν υπάρχει, διότι οι επιλογές άρα και οι προτεραιότητες της πολιτικής εξουσίας είναι άλλες, εύλογα ο αθλητισμός, όπως οτιδήποτε έχει σχέση με το κοινωνικό κράτος, θα συρρικνωθεί. Και θα περάσει κι αυτός στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, το κριτήριο της οποίας είναι καθαρά εμπορικό. Με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται…