Ο Αμερικάνος είναι η ΑΕΚ!
Σ’ αυτή τη δουλειά πολλά είναι τα στραβά κι ανάποδα, αυτά που σε κάνουν να σιχτιρίζεις την ώρα και τη στιγμή που διάλεξες να την κάνεις. Έχει όμως και τα τυχερά της. Πώς αλλιώς, δηλαδή, θα γνώριζα τον Γιώργο Αμερικάνο;
Με τη Χριστίνα, την κόρη του, ήμαστε φίλοι από παλιά. Συνάδελφοι γαρ… Με τον ίδιο δεν είχε τύχει να βρεθούμε και να γνωριστούμε. Μέχρι που κάποια στιγμή σκεφτήκαμε με τον αρχισυντάκτη του περιοδικού «ΑΕΚ Empire», με το οποίο συνεργαζόμουν, να μαζέψουμε την ομάδα του 1968 και να κάνουμε ένα επετειακό θέμα σχετικό με τον ιστορικό θρίαμβο της ΑΕΚ στο Καλλιμάρμαρο. Επικοινώνησα με τον Αμερικάνο. «Ασ’ το πάνω μου. Θα κανονίσω εγώ». Δεν χρειάστηκε να κάνω άλλο τηλέφωνο. Σε κανέναν.
Το ραντεβού δόθηκε στo στέκι του Λουκιδέλλη. Ένα παραδοσιακό κουτούκι στη Νέα Φιλαδέλφεια, που μαζεύει του κόσμου τους ΑΕΚτσήδες και άρεσε και στον Αμερικάνο να πηγαίνει. Εκεί άλλωστε συνήθιζε να μαζεύει κάθε χρόνο τους παλιούς του συμπαίκτες για να γιορτάζει το έπος του 1968. Αυτό το έμαθα εκ των υστέρων.
«Μου αρέσει να τους μαζεύω καμιά φορά και να τα λέμε. Η ιστορία πρέπει να παραμένει ζωντανή», μου είπε καθώς περιμέναμε να έρθουν οι υπόλοιποι. Είχε φτάσει πρώτος. Έτσι έκανε και όταν έπαιζε. Πρώτος πήγαινε στο γήπεδο για να δίνει το παράδειγμα. Ως γνήσιος αρχηγός. «Αρχηγός με όλη τη σημασία της λέξεως», παραδέχθηκαν με ένα στόμα οι συμπαίκτες του.
Και ως τέτοιος, ως αρχηγός δηλαδή, άρχισε τις συστάσεις, όταν έφταναν σιγά σιγά κι οι υπόλοιποι. Ο Ζούπας, που «μυαλό σαν το δικό του δεν υπάρχει! Πλέι μέικερ σαν κι αυτόν δεν πρόκειται να εμφανιστεί ποτέ ξανά»! Ο Πετράκης, που «από τότε που ήταν νέος είχε γκρίζα μαλλιά, βρε παιδί μου…». Ο Λαρεντζάκης, που «του αναθέταμε όλες τις επικίνδυνες στην άμυνα. Τέτοιος αμυντικός δεν θα ξαναβγεί». Και ο προπονητής, ο Νίκος Μήλλας, που «είναι πατέρας μας και αδελφός μας. Μας κράτησε ενωμένους ως το τέλος».
Για όλους είχε έναν καλό λόγο να πει ο Αμερικάνος. Σα να ένιωθε πως ήταν χρέος του να τους εμψυχώσει λίγο πριν ριχτούν στη μάχη. Όπως τότε, στα τσιμεντένια γήπεδα, κάτω από βροχή, μέσα στα κρύα… Η βραδιά κύλησε όμορφα, με πολλή κουβέντα και μπόλικες θύμησες. Η μεγάλη πορεία προς την κούπα του 1968 ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια μου. Δεν είχα γεννηθεί ακόμα τότε, όμως ακούγοντας τις διηγήσεις εκείνης της μοναδικής παρέας ήταν σα να τη ζούσα καρέ καρέ…
Από τότε κράτησα επαφή με τον Αμερικάνο. Αισθανόμουν τυχερός που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά μια τόσο σπουδαία αθλητική προσωπικότητα. Τα λέγαμε καμιά φορά από το τηλέφωνο, πιο συχνά στο γήπεδο. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι ο Γιώργος Αμερικάνος ήταν κάτι παραπάνω από μια σπουδαία αθλητική προσωπικότητα.
Η γνωριμία μας συνέπεσε με την αρχή της πτώσης της δικής του «βασίλισσας». Η ΑΕΚ είχε αρχίσει να παίρνει το δρόμο που την οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό. Κι ο Αμερικάνος δεν μπορούσε να το χωνέψει. Έξαλλος ήταν. Κάθε φορά που με έβλεπε, έκανε τα παράπονά του. Για τον Φιλίππου, που παράτησε την ομάδα, για εκείνους που έκαναν κουμάντο τότε και δεν ήξεραν τι τους γινόταν. Έβλεπε την ΑΕΚ, τη δική του ΑΕΚ, να χάνεται κι ένιωθε ανήμπορος να την βοηθήσει.
Το γήπεδο όμως δεν το έκοψε. Κι ας μου είχε πει οργίλος σε μια συνέντευξη που μου έδωσε για τον «Ελεύθερο Τύπο» (μια από τις τελευταίες που έδωσε πριν πάθει το μοιραίο εγκεφαλικό…) ότι «αυτοί που διοικούν με έκαναν να μη θέλω να βλέπω την ΑΕΚ! Φαντάσου κατάντια»! Στο γήπεδο πήγαινε, έστω και αραιά. Δεν μπορούσε να μην πάει. Η ΑΕΚ ήταν όλα όσα έκανε, όλα όσα πρέσβευε. Η ΑΕΚ ήταν η ζωή του όλη, όχι ως σχήμα λόγου, αλλά στην πράξη. Στην ΑΕΚ έπαιξε, κέρδισε, θριάμβευσε, δούλεψε, πρόσφερε, πόνεσε, η ΑΕΚ ήταν η οικογένειά του, οι φίλοι του, το είναι του όλο. Δεν μπορούσε να μείνει μακριά της.
Η εικόνα του Παγκόσμιου να τρέχει στο Σπόρτιγκ, στο Ελληνικό και όπου αλλού περιέφερε το σαρκίο της η παρηκμασμένη βασίλισσα, για να σταθεί δίπλα της, την ώρα που τόσοι και τόσοι δηλωμένοι ως πιστοί οπαδοί της απείχαν δήθεν απογοητευμένοι, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι ο Γιώργος Αμερικάνος δεν είναι απλά ένα ακόμα κομμάτι της ιστορίας της ΑΕΚ. Την αγάπησε τόσο βαθιά, την υπηρέτησε τόσο πιστά, ενστερνίστηκε τόσο πολύ την ιδέα και τις αξίες της με τη στάση της ζωής του, ώστε στο τέλος ταυτίστηκε μαζί της. Έγινε ένα με αυτήν. Ο Γιώργος Αμερικάνος είναι η ΑΕΚ!
Γι’ αυτό δεν πέθανε. Διότι, ως γνωστόν, οι ιδέες και τα σύμβολα δεν αποθνήσκουν…
