Οι νέοι Στογιάκοβιτς είναι απάτριδες
Ποια είναι η καλύτερη διαφήμιση για την Ελλάδα; Άνθρωποι σαν τον Πέτζα Στογιάκοβιτς, που δήλωσε με σεμνότητα ότι «η προσφορά μου είναι μικρή σε σχέση με όσα έχει προσφέρει σε μένα η Ελλάδα», ενώ ο ίδιος δεν απαρνήθηκε ποτέ το ελληνικό κομμάτι του εαυτού του και το κουβαλούσε μαζί του σε κάθε σπουδαίο επίτευγμά του στο πλέον δημοφιλές πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου, το ΝΒΑ;
Ή παλικαράδες της φακής σαν κι αυτούς που κρατώντας στα χέρια τους ελληνικές σημαίες σπάνε πάγκους ανήμπορων να αντιδράσουν μικροπωλητών και χαράζουν τα πρόσωπα και τις ψυχές ανθρώπων μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να έχουν χρώμα και καταγωγή διαφορετική από τη δική τους;
Ας απαντήσουν οι πάσης φύσεως αρμόδιοι, οι οποίοι εδώ και χρόνια διυλίζουν τον κώνωπα παγιδευμένοι μέσα σε πολιτικές σκοπιμότητες και αποφεύγουν να δώσουν μια λύση στο πρόβλημα χιλιάδων παιδιών μεταναστών, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, αλλά δεν έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν την ιθαγένειά της. Ένα πρόβλημα που αγγίζει και το μπάσκετ με μία τουλάχιστον περίπτωση, που είναι η πιο γνωστή και χτυπητή.
Οι αδελφοί Γιάννης και Θανάσης Αντετοκούμπο είναι εδώ και χρόνια από τους κορυφαίους παίκτες του Φιλαθλητικού, ο οποίος φέτος διεκδικεί με ιδιαίτερες αξιώσεις την άνοδο στην Α1. Ο Γιάννης, μάλιστα, θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα ταλέντα που κυκλοφορούν στη χώρα μας, έχουν ενδιαφερθεί γι’ αυτόν τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και ο Ολυμπιακός, ενώ ο Κώστας Μίσσας και το επιτελείο του στην ομοσπονδία τον θέλουν σαν τρελοί στις «μικρές» εθνικές ομάδες.
Όμως ο Γιάννης και ο Θανάσης δεν μπορούν να πάρουν μεταγραφή σε ελληνική ομάδα ούτε μπορούν να παίξουν στην Εθνική ομάδα, διότι δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια και παρά τις επίμονες προσπάθειες της ΕΟΚ τα τελευταία χρόνια, δεν μπορούν να την αποκτήσουν. Οι γονείς τους ήρθαν στην Ελλάδα παρανόμως πριν από δεκαετίες κι αυτό τους στερεί τη δυνατότητα να γίνουν Έλληνες πολίτες, παρότι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, σπούδασαν, έκαναν φίλους στην Ελλάδα και δεν έχουν φύγει ποτέ από αυτήν. Διότι αν φύγουν, δεν θα μπορέσουν να επιστρέψουν, καθότι είναι απάτριδες!
Στα χαρτιά βεβαίως. Διότι στην πραγματικότητα η Ελλάδα είναι παντού μέσα τους. Στην ψυχή, στο μυαλό, στη γλώσσα τους. Άσχετα αν η Ελλάδα έχει διαφορετική άποψη γι’ αυτούς.
Σαν τον Γιάννη και τον Θανάση Αντετοκούμπο είναι χιλιάδες παιδιά μεταναστών, που ζητούν το αυτονόητο: να γίνουν πολίτες της χώρας όπου γεννήθηκαν και ανατράφηκαν. Ανάμεσά τους παιδιά με έφεση όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά και στις τέχνες, τα γράμματα, τις επιστήμες, άνθρωποι που μπορούν με το έργο και την προσπάθειά τους να δείξουν στον κόσμο την εικόνα μιας Ελλάδας διαφορετικής. Μιας Ελλάδας που σέβεται την ανθρώπινη αξία και που χρίζει πρεσβευτές της κουλτούρας της ανθρώπους και όχι φυλές.
Το κράτος, όμως, συνεχίζει να τους αρνείται το θεμελιώδες δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους υποκύπτοντας στις πιέσεις στενόμυαλων υπερπατριωτών. Και χάνει την ευκαιρία να δημιουργήσει νέους Στογιάκοβιτς. Ανθρώπους ευγνώμονες που η μοίρα τους έφερε στην Ελλάδα…
